Ισχυρές ηλιακές καταιγίδες και πτησεις

Εχουν μειωθεί οι πτήσεις ή έχουν περιρίσει το ύψος πτήσης πάνω από τους πόλους τις τελευταίες ώρες καθως ηλιακή καταιγίδα ( Solar Radiation Storm) κατηγορίας S4 (Severe) είναι σε εξέλιξη . 

Με απλά λόγια  έχουμε  υψηλά επίπεδα ηλιακών πρωτονίων (ηλεκτρόνια/πρωτόνια/φορτισμένα σωματίδια με υψηλή ενέργεια) με δυνατότητα να διεισδύουν βαθύτερα στην άνω ατμόσφαιρα, ιδιαίτερα κοντά στους πόλους. Αυτό έχει επιβεβαιωθεί από τη μετρήση των GOES και ανακοινώθηκε από το NOAA/Space Weather Prediction Center. Παράλληλα έχουμε G4 Severe γεωμαγνητική καταιγίδα  σε εξέλιξη λόγω άφιξης CME που εκτοξεύτηκε από ηλιακή έκλαμψη X1.9 στις 18/1/2026, και η οποία επηρεάζει την αλληλεπίδραση του ηλιακού ανέμου με το μαγνητικό πεδίο της Γης. 

Η ηλιακή καταιγίδα και η γεωμαγνητική καταιγίδα είναι δύο διαφορετικά αλλά αλληλένδετα φαινόμενα του space weather. Το πρώτο συμβαίνει στον Ήλιο, το δεύτερο στη Γη.

Χαρακτηριστικό	Ηλιακή καταιγίδα	Γεωμαγνητική καταιγίδα
Πού συμβαίνει	Στον Ήλιο	Στη Γη
Τι περιλαμβάνει	Flare, CME, πρωτόνια	Διαταραχή μαγνητικού πεδίου
Χρόνος άφιξης	8 λεπτά – 3 ημέρες	Μετά την άφιξη CME
Κλίμακα	S / R	G
Επιπτώσεις	Δορυφόροι, πτήσεις	Ρεύμα, GPS, HF, aurora

Πώς επηρεάζονται οι πτήσεις, ειδικά πάνω από τους πόλους

Κατά τις ισχυρές solar radiation storms (ιδιαίτερα S3–S5) η αύξηση των υψηλής ενέργειας σωματιδίων προκαλεί αυξημένη δόση ιονίζουσας ακτινοβολίας για πτήσεις σε πολύ μεγάλες υψομετρικές και πορεία κοντά στους πόλους — λόγω αδυναμίας κορεσμού από το μαγνητικό πεδίο της Γης στην περιοχή αυτή. 

• Αυτή η επιβάρυνση είναι πολύ μικρή για τις πτήσεις γενικά, αλλά σε ισχυρές καταιγίδες μπορεί να ξεπεράσει τα κανονικά όρια που λαμβάνουν οι επιβάτες και το πλήρωμα σε μακρινές πτήσεις, οπότε οι αεροπορικές εταιρείες προτιμούν να αλλάζουν διαδρομές ή να μειώνουν ύψος πτήσης για να μειώσουν την έκθεση. 

Η κατάσταση αυτή είναι πιθανόν να δημιουργήσει   διαταραχές στο σύστημα GPS ή σε δορυφορικές επικοινωνίες, αλλά δεν είναι δεδομένο ότι θα υπάρξουν σοβαρές αστοχίες. 

Οι υψηλές ενέργειες πρωτονίων μπορούν να επηρεάσουν δορυφόρους και ηλεκτρονικά συστήματα στο διάστημα.  Στο έδαφος ή στην κανονική ατμόσφαιρα δεν υπάρχει άμεσος κίνδυνος για άτομο στο έδαφος. Το μαγνητικό πεδίο και η ατμόσφαιρα μας προστατεύουν από τα περισσότερα σωματίδια. Για προσωπικό πληρώματος και επιβάτες σε πτήσεις πολύ υψηλής υψομετρικής και κυρίως στο βόρειο/νότιο πόλο, η δόση ακτινοβολίας μπορεί να είναι υψηλότερη από το κανονικό. Οι αεροπορικές εταιρείες το λαμβάνουν σοβαρά υπόψη και προσαρμόζουν διαδρομές/ύψος όταν χρειάζεται.

Δείτε την πρόγνωση διαστημικού καιρού από το Πανεπιστήμιο Αθηνών,

: http://spaceweather.phys.uoa.gr/Daily_Report.html 

Χάθηκαν ή όχι οι «παλιοί χειμώνες» ;

 

Αν ρωτήσεις σήμερα σε μια πλατεία ή σε ένα καφενείο, η απάντηση θα έρθει σχεδόν έτοιμη: «Δεν κάνει πια χειμώνα όπως παλιά». Και πράγματι, τα κλιματικά αρχεία δείχνουν σε πολλές περιοχές της Ελλάδας λιγότερες ημέρες χιονόπτωσης και, σε ορισμένες περιπτώσεις, μεταβολές στη συχνότητα και στο “ύφος” των χειμερινών κακοκαιριών. Όμως από εκεί μέχρι το συμπέρασμα ότι «οι χειμώνες χάθηκαν» υπάρχει ένα επιστημονικό κενό: ο χειμώνας δεν είναι μια ανάμνηση, είναι ένα στατιστικό καθεστώς — και η στατιστική χρειάζεται χρόνο, όχι εντυπώσεις. Η πιο συνηθισμένη παγίδα στη δημόσια συζήτηση είναι ότι κρίνουμε τις εποχές μέσα στα όρια της ανθρώπινης μνήμης. Δύο–τρεις γενιές, στην καλύτερη περίπτωση ένας αιώνας οργανωμένων μετρήσεων, και συχνά πολύ λιγότερο ως “ζωντανή εμπειρία”. Η ατμόσφαιρα όμως δεν λειτουργεί με κλίμακα βιογραφίας. Λειτουργεί με κλίμακες δεκαετιών, πολυδεκαετιών και αιώνων. Έτσι, ένας κύκλος 20–30 ετών με ηπιότερους χειμώνες μπορεί να μοιάζει «νέα κανονικότητα», αλλά μπορεί να είναι και απλώς ένα επεισόδιο φυσικής μεταβλητότητας πάνω στο οποίο προστίθεται η μακροπρόθεσμη τάση της θέρμανσης.

Οι πρωταγωνιστές του χειμώνα

Εδώ είναι που πρέπει να μπει η μεγάλη εικόνα: οι χειμώνες στην Ευρώπη και στη Μεσόγειο δεν καθορίζονται από έναν “μοναδικό πρωταγωνιστή”. Τους ρυθμίζουν τηλεσυνδέσεις μεγάλης κλίμακας, δηλαδή μοτίβα κυκλοφορίας που συνδέουν ωκεανούς, ηπείρους και την ανώτερη ατμόσφαιρα σε έναν κοινό παλμό. Η IPCC αναγνωρίζει ότι αρκετές όψεις της μεγάλης κλίμακας κυκλοφορίας έχουν πιθανότατα αλλάξει από τα μέσα του 20ού αιώνα (διεύρυνση της ζώνης Hadley, μετατόπιση/μεταβολή storm tracks), αλλά ταυτόχρονα τονίζει και τα όρια της τεκμηρίωσης όταν κοιτάμε πέρα από τη σύγχρονη περίοδο παρατηρήσεων , καθώς σε πολλά σημεία η βεβαιότητα για το “πόσο” και “πώς” παραμένει περιορισμένη, ακριβώς επειδή το σύστημα έχει έντονη εσωτερική μεταβλητότητα.

Ας το κάνουμε πιο πρακτικό: στην περιοχή μας, αν θες να εξηγήσεις γιατί ένας χειμώνας έρχεται «μαλακός» ή «σκληρός», δεν αρκεί να κοιτάξεις αν υπάρχει ψυχρό απόθεμα στη Σιβηρία. Πρέπει να δεις αν “ανοίγουν οι δρόμοι” για να κατέβει αυτό το ψύχος — και αυτοί οι δρόμοι ανοίγουν ή κλείνουν από τις τηλεσυνδέσεις.

Η ΝΑΟ (North Atlantic Oscillation) είναι ίσως ο πιο άμεσος διακόπτης για την Ευρώπη: αλλάζει τη θέση ή ένταση των δυτικών ροών και τη συχνότητα με την οποία οι υφέσεις περνούν βορειότερα ή νοτιότερα, επηρεάζοντας χειμερινές θερμοκρασίες και βροχές ή χιονοπτώσεις σε μεγάλα τμήματα της Ευρώπης. Με απλά λόγια: με διαφορετική ΝΑΟ, αλλάζει το “σκηνικό” στο οποίο θα παίξει είτε ο Σιβηρικός αντικυκλώνας είτε τα Μεσογειακά χαμηλά. Και αυτό δεν είναι θεωρία: υπάρχει πλούσια βιβλιογραφία για τους μηχανισμούς μέσω των οποίων η ΝΑΟ διαμορφώνει τον ευρωπαϊκό χειμώνα.

Το El Niño/La Niña (ENSO), από την άλλη, φαίνεται “μακρινό”, αλλά μπορεί να επηρεάσει έμμεσα τον Ατλαντικό και την Ευρώπη μέσω αλυσιδωτών κυματισμών Rossby και αλλαγών στο υπόβαθρο της κυκλοφορίας. Το κρίσιμο σημείο όμως —που συχνά χάνεται στις απλουστεύσεις— είναι ότι η ευρωπαϊκή απόκριση στο ENSO δεν είναι πάντα σταθερή ούτε γραμμική: μπορεί να είναι ασθενής, να εμφανίζεται σε συγκεκριμένους μήνες ή φάσεις, και να μεταβάλλεται πολυδεκαετιακά. Με άλλα λόγια, υπάρχουν “σήματα”, αλλά δεν είναι ένα κουμπί on/off. Αυτό ακριβώς υπογραμμίζεται σε σύγχρονες εργασίες που εξετάζουν την (μη) στασιμότητα των ENSO–NAE τηλεσυνδέσεων.

Ο Σιβηρικός αντικυκλώνας; Είναι όντως μια τεράστια δεξαμενή ψυχρού, ξηρού αέρα. Αλλά το αν αυτό το “ψυχρό κεφάλαιο” θα μετατραπεί σε ελληνικό χειμώνα εξαρτάται από την κυκλοφορία στην Ανατολική Ευρώπη, από την ύπαρξη ή μη “ελκυστών” στη Μεσόγειο, από μπλοκαρίσματα και από τη διάταξη του αεροχειμάρρου. Επιπλέον, η ίδια η επιστημονική συζήτηση για το πώς μεταβάλλεται ο Σιβηρικός αντικυκλώνας σε έναν θερμαινόμενο κόσμο παραμένει ζωντανή: άλλες μελέτες δίνουν έμφαση σε τάσεις εξασθένησης, άλλες σε περιόδους ενίσχυσης ή σε μη γραμμική συμπεριφορά που κυριαρχείται από εσωτερική μεταβλητότητα. Αυτό δεν είναι ένδειξη σύγχυσης. Είναι ένδειξη ότι το σήμα είναι λεπτό και ο “θόρυβος” της φυσικής μεταβλητότητας ισχυρός.

Κάπου εδώ εμφανίζεται το κεντρικό μήνυμα που αξίζει να μείνει: οι εποχές δεν είναι ραντεβού. Είναι πιθανότητες. Και οι πιθανότητες αλλάζουν, άλλοτε από τη μακροπρόθεσμη ενεργειακή τάση (θέρμανση), άλλοτε από τις ταλαντώσεις μεγάλης κλίμακας (ΝΑΟ, ENSO, AO, στρατοσφαιρικές διεργασίες), άλλοτε από τη σύμπτωση των δύο. Το να πούμε «οι χειμώνες χάθηκαν» επειδή είδαμε λιγότερα χιόνια για 15–20 χρόνια είναι σαν να λέμε  ότι χάθηκε το κύμα επειδή, για λίγο, η θάλασσα γαλήνεψε και είναι λάδι. Η φυσική του χειμώνα δεν καταργήθηκε. Η μεταβλητότητα του συστήματος και η μετατόπιση των κατανομών κάνουν τον χειμώνα να έρχεται διαφορετικά, όχι να εξαφανίζεται.

Γι’ αυτό και η πιο επιστημονικά έντιμη διατύπωση σήμερα δεν είναι «τελείωσε ο χειμώνας», αλλά κάτι πιο απαιτητικό:

• Ναι, υπάρχουν ενδείξεις μεταβολών σε ορισμένα χαρακτηριστικά της μεγάλης κλίμακας κυκλοφορίας (π.χ. storm tracks, διεύρυνση Hadley), αλλά σε αρκετές λεπτομέρειες η βεβαιότητα παραμένει περιορισμένη όταν βγαίνουμε έξω από την πρόσφατη περίοδο παρατηρήσεων όπως αναφέρει η IPCC.

• Ναι, οι τηλεσυνδέσεις (ΝΑΟ, ENSO) επηρεάζουν την Ευρώπη, αλλά η ισχύς και η σταθερότητά τους μπορεί να μεταβάλλονται και να “εξαρτώνται από τη φάση” και την εποχή όπως αναφέρεται στο Nature .

• Και ναι, ο Σιβηρικός αντικυκλώνας είναι κρίσιμος ως αποθήκη ψύχους, αλλά δεν αρκεί ως εξήγηση χωρίς το κυκλοφοριακό “κλειδί” που ανοίγει ή κλείνει τη μεταφορά , όπως αναφέρει η σχετική μελέτη στο Nature .

Αν τελικά υπάρχει μια φράση που συνοψίζει την ουσία, είναι αυτή: οι “παλιοί χειμώνες” δεν χάθηκαν—απλώς δεν είναι "υποχρεωμένοι" να εμφανίζονται μέσα στο στενό παράθυρο των ανθρώπινων γενεών. Η ατμόσφαιρα δεν χρωστάει συνέχειες στη μνήμη μας. Χρωστάει μόνο συνέπεια στη φυσική της. Κι αυτήν, μέχρι στιγμής, την κρατά με χειμώνες που άλλοτε υποχωρούν, άλλοτε επιστρέφουν, κι άλλοτε μας θυμίζουν απότομα ότι το κλίμα είναι ιστορία πολύ μεγαλύτερη από εμάς.

Πηγές : IPCC AR6 WGI, Κεφ. 2 & 4 / Trigo et al. (2002) / Seager et al. (2020) / Rodríguez-Fonseca et al. (2016) / Mezzina et al. (2020) & Fernández-Castillo et al. (2025) / Li et al. (2025) & Savita et al. (2025)  - ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΉ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ Courtesy John Clagg Jr./Reminisc

Θεόδωρος Ν. Κολυδάς
Διευθυντής Τομέα Υδρομετεωρολογίας και Φυσικών Καταστροφών εργαστηρίου Assist Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης - Mετεωρολόγος Star Channel - Πρώην Διευθυντής Εθνικού Μετεωρολογικού Κέντρου ΕΜΥ - Μέλος της Επιστημονικής Επιτροπής της Έδρας UNESCO Con-E-Ect

Η «συναίνεση του 99%» και τα όριά της

 

Το πρόσφατο άρθρο μου με τίτλο : " Η Γη δεν φοβάται τη ζέστη- τη θυμάται" προκάλεσε εύλογους προβληματισμούς στον επιστημονικό και επαγγελματικό χώρο όπου δραστηριοποιούμαι και σχολιάστηκε με ποικίλους τρόπους. Το γεγονός αυτό, πέρα από το ίδιο το περιεχόμενο του άρθρου, ανέδειξε ένα βαθύτερο ζήτημα. Τον τρόπο με τον οποίο η έννοια της «συναίνεσης» τείνει να χρησιμοποιείται σήμερα όχι ως επιστημονικό εργαλείο, αλλά ως μηχανισμός ισοπέδωσης του διαλόγου. Φαίνεται ότι, σε αρκετές περιπτώσεις, η επίκληση της συναίνεσης λειτουργεί περισσότερο ως όριο λόγου παρά ως αποτέλεσμα ελεύθερης επιστημονικής διερεύνησης. Έτσι, μόλις εκφραστεί δημόσια μια τεκμηριωμένη διαφωνία ή μια διαφορετική οπτική —ακόμη και όταν αυτή εντάσσεται απολύτως στο πλαίσιο της επιστημονικής μεθόδου— όσοι την εκφράζουν κινδυνεύουν να καταταχθούν αυτόματα στην ασαφή και συχνά άδικη κατηγορία των «αρνητών». Η εξέλιξη αυτή δεν πλήττει μόνο τον δημόσιο διάλογο· πλήττει πρωτίστως την ίδια την επιστήμη. Διότι η επιστημονική γνώση δεν οικοδομείται μέσω ομοφωνιών επιβεβλημένων εκ των άνω, αλλά μέσα από ανοιχτή αμφισβήτηση, έλεγχο υποθέσεων και συνεχή αναθεώρηση. Όταν η επιστημονική διαφωνία αντιμετωπίζεται ως απειλή και όχι ως συστατικό στοιχείο προόδου, τότε η έννοια της συναίνεσης παύει να είναι ένδειξη ισχύος και μετατρέπεται σε εργαλείο σιωπής.

Τα τελευταία χρόνια, η έννοια της «επιστημονικής συναίνεσης» για την κλιματική αλλαγή έχει μετατραπεί σε κεντρικό εργαλείο δημόσιας συζήτησης. Στο πλαίσιο αυτό, η μελέτη “Greater than 99% consensus on human caused climate change in the peer-reviewed scientific literature” των Mark Lynas, Benjamin Houlton και Simon Perry, που δημοσιεύθηκε το 2021 στο Environmental Research Letters , παρουσιάστηκε ως το οριστικό κλείσιμο κάθε επιστημονικής αμφισβήτησης , καθώς σύμφωνα με τους συγγραφείς, πάνω από το 99% της σύγχρονης επιστημονικής βιβλιογραφίας αποδέχεται ότι η κλιματική αλλαγή οφείλεται κυρίως στις ανθρώπινες δραστηριότητες.  Η μελέτη παρουσιάζεται στο τέλος του άρθρου , ενω παράλληλα προβλήθηκε και από το Cornell University 

Η μελέτη βασίζεται σε ανάλυση 88.125 επιστημονικών άρθρων που δημοσιεύθηκαν την περίοδο 2012–2020. Από αυτά, εξετάστηκε τυχαίο δείγμα 3.000 εργασιών, καθώς και ένα δεύτερο, «ενισχυμένο» δείγμα μέσω αλγορίθμου που στόχευε στον εντοπισμό πιθανών σκεπτικιστικών άρθρων με βάση λέξεις-κλειδιά όπως solar, cosmic rays και natural cycles. Το αποτέλεσμα ήταν εντυπωσιακό αριθμητικά. Μόλις 31 άρθρα, στο σύνολο των 88.125, κρίθηκαν ως ρητά ή έμμεσα αμφισβητούντα την ανθρωπογενή αιτιολόγηση της σύγχρονης κλιματικής αλλαγής. Με βάση αυτά τα ευρήματα, οι συγγραφείς καταλήγουν ότι η επιστημονική συναίνεση υπερβαίνει το 99% και πιθανώς προσεγγίζει το 99,9%, υποστηρίζοντας μάλιστα ότι το ζήτημα είναι «πλήρως κλειστό», αντίστοιχο σε βεβαιότητα με τη θεωρία των λιθοσφαιρικών πλακών ή την εξέλιξη των ειδών.

Η μεθοδολογία αν και ισχυρή στατιστικά, είναι προβληματική εννοιολογικά

Η πρώτη κρίσιμη παρατήρηση δεν αφορά τα δεδομένα, αλλά τον ορισμό της “συναίνεσης”. Στη μελέτη, η συναίνεση δεν ορίζεται ως ενεργή, τεκμηριωμένη αποδοχή της ανθρωπογενούς αιτιολόγησης, αλλά ως απουσία ρητής διαφωνίας. Η μεγάλη πλειονότητα των άρθρων (κατηγορία 4a) δεν παίρνει θέση για την αιτία της κλιματικής αλλαγής, είτε επειδή εξετάζει επιπτώσεις, είτε μεθόδους, είτε παλαιοκλιματικά δεδομένα. Αυτά τα άρθρα, ωστόσο, προσμετρώνται στο «consensus», με το σκεπτικό ότι η μη αμφισβήτηση ισοδυναμεί με αποδοχή.

Αυτό αποτελεί θεμελιώδη επιστημολογική επιλογή, όχι ουδέτερο γεγονός. Στην πράξη σημαίνει ότι η σιωπή μετρά ως συμφωνία, η εξειδίκευση μετρά ως συναίνεση, και η μη ενασχόληση με την αιτιολόγηση εκλαμβάνεται ως αποδοχή της κυρίαρχης ερμηνείας.

Έτσι, το 99% δεν εκφράζει το ποσοστό των εργασιών που αποδεικνύουν ή ποσοτικοποιούν την ανθρωπογενή συμβολή, αλλά το ποσοστό εκείνων που δεν την αμφισβητούν ρητά.

Ο αλγόριθμος και το φίλτρο του «σκεπτικισμού»

Ιδιαίτερη σημασία έχει και ο τρόπος εντοπισμού των «διαφωνούντων» εργασιών. Ο αλγόριθμος που χρησιμοποιήθηκε αναζητά λέξεις-κλειδιά συνδεδεμένες με φυσικούς μηχανισμούς, όπως η ηλιακή δραστηριότητα ή οι κοσμικές ακτίνες. Όμως αυτοί οι όροι δεν συνιστούν από μόνοι τους σκεπτικισμό , αλλά  αποτελούν θεμιτό και ιστορικά θεμελιώδες πεδίο έρευνας της κλιματολογίας και της γεωφυσικής.

Το αποτέλεσμα είναι ένα είδος μεθοδολογικής «προκατάληψης πλαισίου»: ό,τι αποκλίνει από το κυρίαρχο αφήγημα ταξινομείται ευκολότερα ως περιθωριακό, ενώ η έρευνα που κινείται εντός του πλαισίου δεν χρειάζεται να επαναδιατυπώνει ρητά τη βασική παραδοχή.

Το «case closed» και τα όρια της επιστημονικής γλώσσας

Η δήλωση ότι το ζήτημα είναι «πλήρως κλειστό» (case closed) μπορεί να λειτουργεί επικοινωνιακά, αλλά δεν ανήκει στη γλώσσα της επιστήμης. Η επιστήμη δεν λειτουργεί με τελεσίδικες αποφάσεις, αλλά με βαθμούς βεβαιότητας, αβεβαιότητες και συνεχή αναθεώρηση μοντέλων. Ακόμη και το ίδιο τα IPCC επικαλείται η μελέτη, μιλούν με όρους extremely likely και unequivocal, όχι με όρους οριστικού τέλους της έρευνας.

Χρηματοδότηση και επικοινωνιακό πλαίσιο

Η μελέτη εκπονήθηκε στο πλαίσιο της Alliance for Science, η οποία χρηματοδοτείται από το Bill and Melinda Gates Foundation. Αυτό δεν σημαίνει αλλοίωση δεδομένων ή απόκρυψη ευρημάτων. Σημαίνει όμως κάτι σαφές. Η έρευνα εντάσσεται σε ένα επικοινωνιακό και πολιτικό πλαίσιο, όπου η ανάδειξη της συναίνεσης θεωρείται εργαλείο κοινωνικής κινητοποίησης. Άλλωστε, οι ίδιοι οι συγγραφείς δηλώνουν ρητά ότι η ανάδειξη της συναίνεσης λειτουργεί ως «gateway belief» για την αποδοχή πολιτικών μετριασμού. Πρόκειται για θεμιτό στόχο πολιτικής επικοινωνίας, όχι όμως για ουδέτερη επιστημονική παρατήρηση.

Η μελέτη δεν αποκρύπτει δεδομένα και δεν αποτελεί επιστημονική απάτη. Είναι όμως ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα του πώς η επιστημονική βιβλιογραφία μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να στηρίξει ένα αφήγημα βεβαιότητας, περισσότερο παρά να φωτίσει την πολυπλοκότητα της κλιματικής επιστήμης.

Η κλιματολογία και η παλαιοκλιματολογία δείχνουν ξεκάθαρα ότι το κλίμα της Γης ποτέ δεν καθοριζόταν από έναν μόνο παράγοντα. Η ηλιακή ακτινοβολία, οι τροχιακές μεταβολές, η ηφαιστειακή δραστηριότητα, η γεωδυναμική και η εσωτερική μεταβλητότητα του συστήματος Γη–ωκεανοί–ατμόσφαιρα λειτουργούσαν πάντα ταυτόχρονα και αλληλεπιδραστικά. Η σύγχρονη επιστήμη πράγματι αναγνωρίζει ότι η πρόσφατη υπερθέρμανση οφείλεται κυρίως στις ανθρώπινες εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου. Αυτό όμως σημαίνει κυρίαρχη συμβολή — όχι αποκλειστική. Οι φυσικοί μηχανισμοί δεν έπαψαν να υπάρχουν ούτε «απενεργοποιήθηκαν». Επιπλέον, η γεωλογική ιστορία καταγράφει περιόδους ταχύτατων κλιματικών μεταβολών, ακόμη και χωρίς ανθρώπινη παρουσία.

Το γεγονός αυτό δεν αναιρεί τη σημερινή ανθρώπινη επίδραση· υπενθυμίζει όμως ότι το κλιματικό σύστημα διαθέτει εγγενή δυναμική και ευαισθησίες. Το ουσιαστικό ζήτημα, επομένως, δεν είναι αν μόνο ο άνθρωπος επηρεάζει το κλίμα, αλλά αν η ταχύτητα και η ένταση της ανθρώπινης παρέμβασης, σε συνδυασμό με τη φυσική μεταβλητότητα, δοκιμάζουν τα όρια προσαρμογής των κοινωνιών και των οικοσυστημάτων. Η επιστήμη κερδίζει σε αξιοπιστία όταν αποφεύγει τις απόλυτες διατυπώσεις

Όταν το 1% αλλάζει τα πάντα-Γιατί η επιστήμη δεν λειτουργεί με πλειοψηφίες

Όταν η επιστήμη παρουσιάζεται ως «κλειστή υπόθεση», κινδυνεύει να χάσει αυτό που τη θεμελιώνει: την ανοιχτή, διαρκή και κριτική αναζήτηση της αλήθειας. Ευτυχώς —και αυτό είναι κρίσιμο— στην επιστήμη δεν ισχύει η δημοκρατία των αριθμών, ούτε οι πλειοψηφίες αποφασίζουν τι είναι αληθές. Αν ίσχυε κάτι τέτοιο, η επιστημονική πρόοδος θα είχε σταματήσει αιώνες πριν.ωΗ ιστορία της επιστήμης είναι γεμάτη παραδείγματα όπου μια μειοψηφική, συχνά περιθωριακή άποψη, ανέτρεψε το κυρίαρχο δόγμα. Όχι επειδή είχε περισσότερους υποστηρικτές, αλλά επειδή εξηγούσε καλύτερα τη φύση.

• Ο Dalton και η ατομική θεωρία : Στις αρχές του 19ου αιώνα, ο John Dalton (συχνά αποδίδεται λανθασμένα ως Boltman) επανέφερε την ατομική θεωρία, σε μια εποχή όπου μεγάλο μέρος της επιστημονικής κοινότητας τη θεωρούσε φιλοσοφικό κατάλοιπο του Δημόκριτου. Η πλειοψηφία των χημικών πίστευε σε συνεχές μέσο, όχι σε διακριτά άτομα. Για δεκαετίες, η ατομική θεωρία ήταν μειοψηφική και αμφισβητούμενη. Χρειάστηκε η στατιστική φυσική, το έργο του Ludwig Boltzmann και τελικά τα πειράματα του Brownian motion (Einstein, Perrin) για να καταρρεύσει το «consensus» της συνέχειας. Αν τότε είχε επικρατήσει το επιχείρημα «η πλειοψηφία συμφωνεί», τα άτομα ίσως να ήταν ακόμη φιλοσοφική εικασία.
• Ο Einstein και το 1% απέναντι στη Νευτώνεια βεβαιότητα :Στις αρχές του 20ού αιώνα, η Νευτώνεια μηχανική θεωρούνταν πλήρης και οριστική. Οι περισσότεροι φυσικοί πίστευαν ότι η φυσική είχε φτάσει στα όριά της και απέμεναν μόνο «λεπτομέρειες». Ο Albert Einstein ανήκε σε ένα απειροελάχιστο ποσοστό που τόλμησε να αμφισβητήσει τις θεμελιώδεις έννοιες του χρόνου και του χώρου. Η Ειδική και Γενική Σχετικότητα δεν έγιναν δεκτές με ψηφοφορία· αντιμετωπίστηκαν αρχικά με έντονη δυσπιστία, ακόμη και ειρωνεία. Σήμερα γνωρίζουμε ότι χωρίς τη Σχετικότητα δεν λειτουργεί το GPS, χωρίς τη Γενική Σχετικότητα δεν κατανοούμε την κοσμολογία, και χωρίς αυτήν, η σύγχρονη φυσική θα ήταν εσωτερικά αντιφατική. Το 1% είχε δίκιο — όχι επειδή ήταν 1%, αλλά επειδή η φύση συμφώνησε μαζί του.
• Ο Zermelo και το τέλος της «προφανούς» θερμοδυναμικής    : Στα τέλη του 19ου αιώνα, η δεύτερη αρχή της θερμοδυναμικής θεωρούνταν απολύτως αδιαμφισβήτητη. Ο Ernst Zermelo, βασιζόμενος στη μηχανική του Poincaré, τόλμησε να δείξει ότι σε κλειστά συστήματα η αυστηρή μη αναστρεψιμότητα δεν είναι απόλυτη. Η κριτική του θεωρήθηκε αιρετική. Όμως άνοιξε τον δρόμο για τη στατιστική ερμηνεία της εντροπίας, τη βαθύτερη κατανόηση της χρονικής ασυμμετρίας, και τη σύγχρονη θεωρία μη ισορροπίας. Αν η θερμοδυναμική είχε κλείσει ως «case closed», η σύγχρονη φυσική πολύπλοκων συστημάτων δεν θα υπήρχε.
• Wegener, plate tectonics και το μάθημα της γεωλογίας : Ο Alfred Wegener πρότεινε την ηπειρωτική μετατόπιση το 1912. Η γεωλογική κοινότητα την απέρριψε σχεδόν ομόφωνα. Για μισό αιώνα, η θεωρία του ήταν στο περιθώριο. Σήμερα, η τεκτονική των πλακών αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο της γεωλογίας. Το consensus είχε κάνει λάθος — όχι για λίγο, αλλά για δεκαετίες.

Το πραγματικό μάθημα για τη σύγχρονη επιστήμη

Όλα αυτά δεν σημαίνουν ότι «η πλειοψηφία κάνει πάντα λάθος» ή ότι κάθε μειοψηφική άποψη είναι σωστή. Σημαίνουν κάτι πιο ουσιαστικό:

Η επιστήμη δεν προχωρά με ποσοστά συναίνεσης, αλλά με ποιότητα επιχειρημάτων, δεδομένων και προβλεπτική ισχύ.

Το 1% δεν έχει αξία επειδή είναι μειοψηφία. Έχει αξία επειδή μπορεί να εντοπίζει αδυναμίες στα μοντέλα, να φωτίζει παραγνωρισμένους μηχανισμούς, και να κρατά ανοιχτό τον δρόμο της αναθεώρησης.  Σε πεδία όπως η κλιματική επιστήμη —όπου εμπλέκονται χαοτικά συστήματα, μακροχρόνιες κλίμακες και πολιτικές αποφάσεις— η απόλυτη βεβαιότητα δεν είναι ένδειξη ισχύος, αλλά αδυναμίας. Η ιστορία δείχνει ξεκάθαρα ότι αν το 1% φιμωθεί, αν η επιστήμη μετατραπεί σε αφήγημα πλειοψηφίας, τότε δεν υπερασπιζόμαστε τη γνώση· τη σταματάμε. Και αυτό είναι το πραγματικό ρίσκο κάθε φορά που ακούμε τη φράση:
«η υπόθεση έχει κλείσει». Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν υπάρχει ανθρωπογενής επίδραση — αυτό είναι επιστημονικά τεκμηριωμένο. Το ερώτημα είναι πώς ορίζουμε τη συναίνεση,πώς διαχειριζόμαστε την αβεβαιότητα, και πού τελειώνει η επιστήμη και αρχίζει η πολιτική χρήση της. Όταν η επιστήμη παρουσιάζεται ως «κλειστή υπόθεση», κινδυνεύει να χάσει αυτό που τη θεμελιώνει. Την ανοιχτή, διαρκή και κριτική αναζήτηση της αλήθειας.

Θεόδωρος Ν. Κολυδάς
Διευθυντής Τομέα Υδρομετεωρολογίας και Φυσικών Καταστροφών εργαστηρίου Assist Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης - Mετεωρολόγος Star Channel - Πρώην Διευθυντής Εθνικού Μετεωρολογικού Κέντρου ΕΜΥ - Μέλος της Επιστημονικής Επιτροπής της Έδρας UNESCO Con-E-Ect

H μελέτη από το Environmental Research Letters

[embeddoc url="https://kolydas.eu/wp-content/uploads/2026/01/Lynas_2021_Environ._Res._Lett._16_114005.pdf" download="all"]

Ιανουάριος 2026: Όταν η ατμόσφαιρα διαψεύδει τις πρώιμες εκτιμήσεις

 Η αποτίμηση του καιρού σε κλίμακα μήνα αποτελεί πάντοτε μια απαιτητική και πολυπαραγοντική διαδικασία, που δεν εξαντλείται στην απλή ανάγνωση ενός προγνωστικού χάρτη ή ενός στατιστικού δείκτη. Προϋποθέτει τη σύνθεση πραγματικών παρατηρήσεων από το πεδίο, την αξιολόγηση της βραχυπρόθεσμης και μεσοπρόθεσμης πρόγνωσης, αλλά και την ερμηνεία ευρύτερων κλιματικών σημάτων, τα οποία συχνά λειτουργούν περισσότερο ως τάσεις παρά ως βεβαιότητες. Σε αυτό το πλαίσιο, ο μετεωρολόγος καλείται να ισορροπήσει ανάμεσα στη φυσική της ατμόσφαιρας και στην εγγενή της αβεβαιότητα — μια ισορροπία που σπάνια είναι απλή.

Ο Ιανουάριος του 2026 , όπως εξελίσσεται μέχρι τώρα , αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της πολυπλοκότητας. Ένας μήνας που ξεκίνησε με ενδείξεις διαφορετικής εξέλιξης, βάσει των διαθέσιμων κλιματικών προγνώσεων και των πρώιμων σημάτων από τα μεγάλης κλίμακας κυκλοφοριακά πρότυπα, αλλά στην πορεία ανέδειξε την ικανότητα της ατμόσφαιρας να ανατρέπει ακόμη και τις πιο τεκμηριωμένες αρχικές εκτιμήσεις. Η δυναμική αλληλεπίδραση μεταξύ πολικών και υποτροπικών αερίων μαζών, οι μεταβολές στη γενική κυκλοφορία και οι χρονισμοί των διαταραχών αποδείχθηκαν καθοριστικοί για τη διαμόρφωση του τελικού καιρικού αποτυπώματος του μήνα. Η εμπειρία αυτή υπενθυμίζει κάτι θεμελιώδες: η επιφυλακτικότητα δεν αφορά μόνο τις εποχικές προγνώσεις, όπου η αβεβαιότητα είναι εκ των πραγμάτων αυξημένη, αλλά ακόμη και την πρόγνωση των επόμενων ημερών. Η ατμόσφαιρα δεν εξελίσσεται γραμμικά και συχνά μικρές αποκλίσεις στην αρχική κατάσταση μπορούν να οδηγήσουν σε σημαντικά διαφορετικά αποτελέσματα. Γι’ αυτό και η συνεχής επανεκτίμηση των δεδομένων, η σύγκριση σεναρίων και η αποφυγή απόλυτων συμπερασμάτων αποτελούν βασικές αρχές της επιστημονικής μετεωρολογικής ανάλυσης.

Στην ανάλυση που ακολουθεί, θα επιχειρηθεί μια ψύχραιμη και τεκμηριωμένη αποτίμηση μέρους του Ιανουαρίου 2026, όχι μόνο ως καταγραφή καιρικών γεγονότων, αλλά ως μελέτη περίπτωσης για το πώς και γιατί οι αρχικές προσδοκίες μπορεί να διαψευστούν. Πρόκειται για ένα παράδειγμα που αναδεικνύει τη σημασία της επιστημονικής ταπεινότητας απέναντι σε ένα σύστημα τόσο σύνθετο και ζωντανό όσο η ατμόσφαιρα — και που υπενθυμίζει ότι η πρόγνωση του καιρού παραμένει, παρά την τεχνολογική πρόοδο, μια διαρκής άσκηση κρίσης και ερμηνείας.

Η πραγματικότητα των πρώτων ημερών: θερμοκρασίες κάτω από τα κανονικά

Στον παραπάνω χάρτη, αποτυπώνονται οι  πραγματικές θερμοκρασιακές αποκλίσεις στην Ευρώπη για το διάστημα 4–10 Ιανουαρίου 2026, όπου διακρίνεται ξεκάθαρα ότι το μεγαλύτερο μέρος της κεντρικής και βόρειας Ευρώπης βρέθηκε κάτω από τα κλιματικά κανονικά επίπεδα. Ιδιαίτερα έντονες αρνητικές αποκλίσεις καταγράφονται στη Σκανδιναβία, στην ανατολική και κεντρική Ευρώπη, σε τμήματα της Γερμανίας, της Πολωνίας και των Βαλκανίων. Το γεγονός αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία, καθώς δεν αφορά μεμονωμένο επεισόδιο, αλλά ένα συνεκτικό μοτίβο ψύχους, που ήδη από τις πρώτες ημέρες του μήνα έθεσε σοβαρές βάσεις για ψυχρή μηνιαία ανωμαλία.

Το άμεσο μέλλον: έντονες και εκτεταμένες αρνητικές αποκλίσεις

Ο δεύτερος χάρτης,- που χρησιμοποιήσαμε και στο προηγούμενο άρθρο μας -αφορά τις προγνωστικές αποκλίσεις θερμοκρασίας για τις επόμενες ημέρες, όπου ενισχύει περαιτέρω την εικόνα του πολύ κρύου καιρού . Εδώ παρατηρούμε πολύ μεγάλες αρνητικές αποκλίσεις, με τιμές που σε ορισμένες περιοχές της ανατολικής Ευρώπης προσεγγίζουν ή και ξεπερνούν τους –10 έως –15°C σε σχέση με τα κανονικά.

Αυτό το στοιχείο είναι κρίσιμο, διότι δείχνει ότι το ψυχρό μοτίβο δεν είναι παροδικό, επιβεβαιώνει την παρουσία εκτεταμένων ψυχρών αερίων μαζών και αυξάνει σημαντικά την πιθανότητα ο Ιανουάριος να κλείσει συνολικά κάτω από τα κλιματικά μέσα. Με άλλα λόγια, η ψυχρή απόκλιση όχι μόνο συνεχίζεται, αλλά ενισχύεται χρονικά και χωρικά.

Οι πρώιμες εποχικές εκτιμήσεις: ένα θερμό σήμα που δεν επαληθεύτηκε

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει ο παραπάνω  χάρτης, ο οποίος βασίζεται σε πολυμοντελική εποχική πρόγνωση με αρχικοποίηση τον Δεκέμβριο του 2025. Εκεί, το σήμα για τον Ιανουάριο του 2026 ήταν σαφές για μήνα θερμότερο του κανονικού σε  μεγάλο μέρος της Ευρώπης. Αυτό το αποτέλεσμα δεν ήταν αυθαίρετο, αλλά  βασίστηκε σε επιστημονικά δεδομένα , όπως στατιστικές συσχετίσεις, μεγάλης κλίμακας κυκλοφοριακά μοτίβα και κλιματικές τάσεις των τελευταίων δεκαετιών. Ωστόσο, η πραγματική εξέλιξη του καιρού δείχνει ότι αυτό το σήμα δεν επαληθεύεται. Η ατμόσφαιρα ακολούθησε διαφορετική διαδρομή, με ισχυρότερη μεσημβρινή κυκλοφορία και συχνές ψυχρές εισβολές προς την Ευρώπη.

Η αναθεώρηση που «διάβασε» σωστά την τάση, αλλά ήταν "αργά"

Η εικόνα αλλάζει στον παραπάνω χάρτη, που προέρχεται από νεότερη εποχική εκτίμηση με αρχικοποίηση στις αρχές Ιανουαρίου 2026. Εκεί, για πρώτη φορά, αποτυπώνεται καθαρά μια ψυχρότερη του κανονικού τάση για μεγάλο μέρος της Ευρώπης. Αυτό δείχνει ότι η επικαιροποίηση των αρχικών συνθηκών ήταν καθοριστική, η ατμόσφαιρα είχε ήδη «κλειδώσει» σε ψυχρό μοτίβο και τα νεότερα δεδομένα κατάφεραν να συλλάβουν καλύτερα τη δυναμική εξέλιξη.

Τι μας διδάσκει μέχρι στιγμής ο Ιανουάριος 2026

Το συμπέρασμα από όλα τα παραπάνω δεν είναι η αμφισβήτηση της επιστημονικής εγκυρότητας των πρώτων εκτιμήσεων. Αντιθέτως η αρχική εποχική πρόγνωση ήταν επιστημονικά τεκμηριωμένη με τα διαθέσιμα δεδομένα και η απόκλισή της από την πραγματικότητα αναδεικνύει τη χαοτική φύση της ατμόσφαιρας, ειδικά σε μεταβατικές περιόδους. Αυτό μας οδηγεί στην ανάγκη της συνεχούς αναθεώρησης και επαναξιολόγησης των προγνώσεων κάτι το οποίο επιβεβαιώνεται στην πράξη. Ο Ιανουάριος του 2026 μας υπενθυμίζει ότι, παρά τη σημαντική πρόοδο των κλιματικών και αριθμητικών μοντέλων, η ατμόσφαιρα εξακολουθεί να κρύβει «μυστικά» που μπορούν να αιφνιδιάσουν ακόμη και τα πιο αξιόπιστα κέντρα πρόγνωσης. Με βάση τα μέχρι τώρα δεδομένα ο Ιανουάριος 2026 εμφανίζει υψηλές πιθανότητες να καταγραφεί ως ψυχρότερος του κανονικού στην Ευρώπη, οι πραγματικές παρατηρήσεις και οι βραχυπρόθεσμες προγνώσεις υπερισχύουν πλέον των αρχικών εποχικών σημάτων και η επιστήμη δεν διαψεύδεται, αλλά εξελίσσεται μέσα από την ίδια τη δυναμική του καιρού. Και ίσως αυτό να είναι το σημαντικότερο μήνυμα. Η κατανόηση της ατμόσφαιρας δεν είναι μια στατική γνώση, αλλά μια διαρκής διαδικασία παρατήρησης, προσαρμογής και ταπεινότητας απέναντι στη φύση.

Θεόδωρος Ν. Κολυδάς
Διευθυντής Τομέα Υδρομετεωρολογίας και Φυσικών Καταστροφών εργαστηρίου Assist Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης - Mετεωρολόγος Star Channel - Πρώην Διευθυντής Εθνικού Μετεωρολογικού Κέντρου ΕΜΥ - Μέλος της Επιστημονικής Επιτροπής της Έδρας UNESCO Con-E-Ect

Ένας αυθεντικός χειμωνιάτικος καιρός, όπως «πρέπει»

 Στο άρθρο αυτό θα σας μεταφέρουμε τη γενική εικόνα του καιρού, όπως αυτή διαμορφώνεται σε ευρωπαϊκή κλίμακα , αλλά και στη χώρα μας όπου θα επικρατήσει ένας καιρός καθαρά χειμωνιάτικος, με έμφαση στο κρύο, τον άνεμο και τη διάρκεια, αλλά χωρίς ιδιαίτερες ακρότητες ή ακραία φαινόμενα. Το ενδιαφέρον στοιχείο της περιόδου είναι η επανεμφάνιση –έστω και περιφερειακά– του Σιβηρικού Αντικυκλώνα, ενός συστήματος που τα τελευταία χρόνια δεν επηρέαζε συχνά τη χώρα μας με αυτόν τον τρόπο. Τέτοιου τύπου εξάρσεις, με ισχυρά υψηλά στην ανατολική Ευρώπη και ψυχρές ηπειρωτικές ροές προς τα Βαλκάνια, είχαμε να δούμε σποραδικά την τελευταία δεκαετία, με πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα τους χειμώνες 2012, 2017–2018 και, σε πιο ήπια μορφή, τον χειμώνα του 2021. Δεν πρόκειται για επαναλήψεις ιστορικών χιονιάδων, αλλά για υπενθυμίσεις της φυσιολογικής χειμερινής κυκλοφορίας στην ευρύτερη περιοχή μας, όταν ο ευρασιατικός αντικυκλώνας «ξυπνά» και επηρεάζει, έστω και έμμεσα, τη Μεσόγειο. Όπως αναφέραμε και στο προχθεσινό άρθρο μας με τίτλο "Τα καλά νέα για τον καιρό",το επόμενο δεκαήμερο δεν θα χαρακτηρίζεται από μια θεαματική «έφοδο» ψύχους προς τη χώρα μας, αλλά από κάτι πιο γνώριμο στη μετεωρολογική πράξη. Τη σκιά και την περιφερειακή επιρροή του Σιβηρικού Αντικυκλώνα.

Χάρτης Μέσης Στάθμης Πίεσης Επιφανείας

Ο ισχυρός αντικυκλώνας εγκαθίσταται στην ανατολική και βορειοανατολική Ευρώπη, με πιέσεις άνω των 1035–1040 hPa. Ο πυρήνας του παραμένει μακριά από τη Μεσόγειο, ωστόσο εκτείνει ράχη προς τα Βαλκάνια, δημιουργώντας μια σταθερή βαροβαθμίδα ανατολικού -βορειοανατολικού ρεύματος . Αυτή η διάταξη είναι αρκετή για να μεταφέρει ψυχρότερες αέριες μάζες προς την περιοχή μας, χωρίς όμως τα χαρακτηριστικά ενός κλασικού χιονιά.

Χάρτης Ανέμων Επιφανείας στα 10m

Η επιφανειακή κυκλοφορία δείχνει επικράτηση ΒΑ ανέμων, ενισχυμένων κυρίως στο Αιγαίο. Δεν πρόκειται για παροδικό πέρασμα, αλλά για εμμονή: άνεμοι που επιμένουν και εντείνουν την αίσθηση ψύχους, ιδιαίτερα στα ανατολικά και νησιωτικά τμήματα. Στο Ιόνιο, οι ροές είναι πιο εξασθενημένες  καθώς η δυτική Μεσόγειος δεν συμμετέχει ενεργά στο μπλοκάρισμα. Υπάρχουν όμως χαμηλά που και εκεί πρόσκαιρα θα ενισχύσουν το πεδίο των ανέμων.

Χάρτης Απόκλισης της Θερμοκρασίας Επιφανείας από τις κανονικές Τιμές

Οι θερμοκρασιακές αποκλίσεις αποκαλύπτουν τον ρόλο μας στο σκηνικό. Η Ελλάδα βρίσκεται στο δυτικό άκρο μιας εκτεταμένης ψυχρής δεξαμενής που καλύπτει τη Ρωσία, την Ουκρανία και τμήματα της ανατολικής Ευρώπης, με ανωμαλίες έως και −10 ή −15°C στον πυρήνα της. Σε εμάς, οι αποκλίσεις είναι σαφώς μικρότερες, αλλά επαρκείς για θερμοκρασίες κάτω από τα κανονικά επίπεδα, νυχτερινό παγετό στα ηπειρωτικά, έντονη ψυχρή αίσθηση λόγω ανέμου. Δεν βρισκόμαστε στον «σκληρό πυρήνα» του ψύχους, αλλά βρισκόμαστε όμως στην επιρροή του.

Χάρτης περιοχών Υετού 

Η αντικυκλωνική κυκλοφορία στη κεντρική και βόρεια Ευρώπη περιορίζει τα φαινόμενα. Εκεί όπου εμφανίζεται υετός, αυτό συμβαίνει κυρίως στο νότιο και ανατολικό Αιγαίο, στην Κρήτη, και σε σχεδόν όλα τα τμήματα της Κεντριής και Ανατολικής Μεσογείου. Ο μηχανισμός είναι γνωστός. Η ψυχρή, ξηρή ηπειρωτική ροή συναντά θερμότερες θαλάσσιες επιφάνειες, δημιουργώντας τοπική αστάθεια. Έτσι προκύπτουν  βροχές, χιονοπτώσεις κυρίως σε ορεινά και ημιορεινά, χωρίς ενδείξεις για γενικευμένα ή παρατεταμένα φαινόμενα στα πεδινά.

Στο βίντεο που ακολυθεί μπορείτε να δείτε την εξέλιξη του υετού για όλη την ερχόμενη εβδομάδα , όπου λόγω της έλευσης χαμηλού στο Ιόνιο , λαμβάνει υψηλές τιμές την Τετάρτη και Πέμπτη. Σε γενικές γραμμές οι βροχές θα είναι πολλές σε μεγάλο μέροις της χώρας.

Με βάση τα παραπάνω το επόμενο δεκαήμερο δεν θα μετρηθεί με την ένταση των φαινομένων, αλλά με τη διάρκεια και την αίσθηση του χειμώνα. Το σκηνικό θα διαμορφωθεί από το γνώριμο τρίπτυχο του ψύχους, του ανέμου και της επιμονής του καιρού, χωρίς εξάρσεις αλλά με σαφή χειμερινή ταυτότητα. Η Ελλάδα δεν βρίσκεται στον πυρήνα του Σιβηρικού Αντικυκλώνα· βρίσκεται όμως στην περιφέρειά του. Και στη μετεωρολογία, η περιφέρεια συχνά αρκεί για να αφήσει το αποτύπωμά της: έναν καιρό λιγότερο εντυπωσιακό, αλλά σταθερά ψυχρό, με τη σιωπηλή, επίμονη παρουσία του χειμώνα να καθορίζει την καθημερινότητα.

Θεόδωρος Ν. Κολυδάς
Διευθυντής Τομέα Υδρομετεωρολογίας και Φυσικών Καταστροφών εργαστηρίου Assist Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης - Mετεωρολόγος Star Channel - Πρώην Διευθυντής Εθνικού Μετεωρολογικού Κέντρου ΕΜΥ - Μέλος της Επιστημονικής Επιτροπής της Έδρας UNESCO Con-E-Ect